Geschiedenis

We duiken terug naar het jaar 1927. Over deze periode van "S.N.A." zijn er met verschillende personen gesprekken geweest, die te maken hadden met de oprichting van onze club. Van die periode is er niemand meer in leven. Dat is vrij logisch gezien het feit dat onze club al naar de 80 toe kruipt. Ik moet helaas vaststellen, dat er over de periode van 1927 tot 1957 (dertig jaar) geen schriftelijke notities meer beschikbaar waren over de geschiedenis van "S.N.A.". Tijdens de bevrijding is ook een gedeelte van deze administratie verloren geraakt.

In juni 1957 werden Harrie Jeurissen en Sjeng Mestrom bestuurslid van "S.N.A." en vanaf die datum werd de administratie uitgebreid en bewaard.

In 1927 was Montfort een dorp met ongeveer 1500 inwoners. Rustig gelegen tussen mooie dennenbossen. De bevolking bestond grotendeels uit boeren, die hard moesten werken om hun bedrijf draaiende te houden. Verschillende mensen waren in de mijnen en op fabrieken werkzaam, terwijl er ook enkele winkeliers en zakenlieden waren. Praktisch alle inwoners beschikten over landbouwgrond en vee (varkens en koeien). Na hun dagelijkse werk gingen de meeste nog even "boeren" in de avonduren. Dat was vooral te wijten aan de slechte economische toestand waarin Nederland verkeerde.

Er moest daarom hard gewerkt worden en voor ontspanning was er nauwelijks tijd of begrip. Een klein voorbeeld. Er waren geen asfaltwegen. Een paar wegen (straten) in ons dorp waren met stenen verhard, geen riolering. Verkeer; er waren maar 4 personen die een auto bezaten, geen vrachtauto. Vervoer gebeurde meestal per paardenkar.

Montfort telde maar een paar verenigingen. De fanfare en de schutterij waren de verenigingen met de meeste leden. Het enige vertier was er tijdens de kermisdagen en de zondagen. Dansen was alleen op kermismaandag en -dinsdag. Aan recreatie werd niets gedaan en op sportgebied viel helemaal niets te beleven. In de omliggende steden was voetbal toen al een populaire sport en vele mensen gingen in Roermond op zondag naar het voetballen kijken. In een paar dorpen waren ook al voetbalclubs opgericht en vele jonge mannen in Montfort voelden zich benadeeld dat er in Montfort geen terrein beschikbaar was om het voetbalspel te spelen. Vaak waren ze bezig met dit spel in een wei en zelfs op straat want er was praktisch geen autoverkeer.

In de jaren voor de oorlog speelden soms de schooljongens van diverse straten tegen elkaar. Vaker speelden de jongens van de "Zandj" tegen de jongens uit "Het Varen". Ook speelde "het Dorp" tegen "de Berg". Er werd dan gevoetbald in een wei of op een stuk grond dat "braak lag" of soms op straat. De straat werd dan afgestrooid met zand, dat de lijnen moest voorstellen. Bij grote boerderijen werd zelfs op het erf gespeeld. Wel niet met 22 spelers, maar met 10 of 12 personen. Dat kostte de boerderijen soms een ruit en vaker liepen de sporters snel weg. De volgende dag kwam dan de veldwachter naar school om de stoute jongens even op te sporen en de onkosten te laten betalen.

Als sommige ouders hun kinderen zagen rennen achter een bal, werden ze boos en ook soms bang. Waarom speelden hun kinderen zo'n vermoeiend en gevaarlijk spel? Ze constateerden dat deze jongens zo hard mogelijk renden om in het bezit van die bal te komen.
Hadden ze de bal dan net voor hun voeten liggen, dan kwam weer een ander ventje aanstormen en die trapte de bal dan weer weg! Sommige "gekken" lieten zelfs een bal die hoog uit de lucht viel, op hun voorhoofd vallen en met een forse stoot werd de bal naar voren "gekopt". Dat vonden ze gevaarlijk en stom! Soms werd tijdens deze wedstrijd een jongen omgetrapt of geduwd! Vol angst riepen ze dan tot hen: "Jongens, jongens stop toch in Godsnaam met dat stomme gedoe, straks breken jullie een been of krijgen jullie hersenschudding". Verschillende ouders waren niet te spreken over deze mentaliteit. Ze wezen hun kinderen op deze foutieve instelling en zeiden tot hen: "Als jullie straks vader moeten helpen op de akker, zijn jullie veel te moe!"

Er waren natuurlijk ook toeschouwers die dit spel leuk vonden en de jongens aanmoedigden. Ze vonden het erg dat zij in hun jeugdjaren zo iets nooit hadden kunnen doen. Toch waren er gelukkig ook mensen in ons dorp, die ondanks deze kritiek en tegenwerking en het onbegrip van vele inwoners over deze sport, plannen smeedden om in Montfort een voetbalvereniging op te richten.

Een zware opgave

Ze hadden geen geld om voetbalmateriaal te kopen, geen sponsoren, geen voetbalveld en geen clublokaal. Toch namen ze het initiatief en op 26 juni 1927 werd in huize Boumans in de Zandstraat, de voetbalvereniging opgericht. Ik heb vernomen dat de naam van de vereniging n.l. R.K.S.N.A. "Sport na Arbeid" het idee was van Frans Boumans. De heer Boumans was ook de man die zorgde voor de eerste reglementen. Die haalde hij in Echt bij EVV, een club die in 1926 was opgericht.

In die periode plaatsten veel verenigingen voor de naam de letters "R.K." wat "Rooms Katholiek" betekent. Dit was vooral te wijten aan het feit dat in onze dorpen praktisch niemand woonde die niet katholiek was. Tevens was het gezag van de priesters in die tijd veel groter, dit kwam ook omdat toen op godsdienstig gebied een heel andere mentaliteit heerste. De verenigingen stelden daarom een kapelaan of pastoor als geestelijk adviseur aan. Dit had ook zijn voordelen, want na het einde van de lagere school gingen praktisch geen kinderen verder studeren. De ouders konden dit niet betalen. De geestelijke adviseurs waren daarom in veel gevallen ook een administratieve medewerker voor deze verenigingen! Doordat er steeds meer verenigingen werden opgericht, werden deze mensen te zwaar belast. Daarom hebben diverse verenigingen deze geestelijke adviseurs uit hun functie ontheven of geen nieuwe benoemd.

Ons eerste bestuur:

Voorzitter: Frans Boumans, secretaris: Teunke van Pol, Penningmeester: Teun
Hawinkels, overige bestuursleden: Sjeng Tellers, Bair Scheepers, Graad Cremers
(Huysbongerdweg), Piet Vrenken, Graad Cremers (Hoogstraat).
Onze eerste geestelijk adviseur: de Eerwaarde Heer Pastoor van de Ven.
Graad Cremers uit het Varen werd de eerste scheidsrechter.

De verdere opbouw van S.N.A.:

R.K.S.N.A. werd aangesloten bij de afdelingsbond van Limburg de "R.K.L.V.B." De Rooms Katholieke Limburgse Voetbalbond. Ze werden ingedeeld in de tweede klasse van de onderafdeling.

In deze afdeling waren ook clubs uit Roermond, Herkenbosch, Posterholt, Diergaarde en Vlodrop ingedeeld. De eerste wedstrijd werd gespeeld tegen Herkenbosch en gewonnen met 1-0.

Verschillende leden van S.N.A. waren tevens lid van de Montforter fanfare, wat bij deze vereniging een onrust verwekte. Het bestuur van de fanfare was bevreesd dat deze leden, in de toekomst afscheid zouden nemen van hun vereniging. Hierdoor kreeg SNA geen medewerking bij hun opbouw, men kreeg zelfs tegenwerking.

Sommige personen wilden "S.N.A." een dodelijke klap toebrengen en richtten eveneens een voetbalclub op. Deze club kreeg een frappante naam n.l. Hercules. Ze werd opgericht op 31 juli 1928. Ook deze vereniging moest haar wedstrijden spelen op het veld aan het Paardenbroek. Verschillende spelers van S.N.A. die zich benadeeld voelden omdat ze door het bestuur van S.N.A. niet bij de "topvoetballers" werden ingedeeld waagden een kans bij Hercules. Ook Hercules kreeg de nodige moeilijkheden en bleef slechts een paar jaar in actie. De meeste leden van Hercules keerden toen weer terug in het oude nest van S.N.A.

De financiële strijd

De eerste sponsor van S.N.A. was dhr. Antoon Coenen (Stoks) die de club fl. 36, leende. De leden betaalden 25 cent contributie per maand. De entree was 10 cent per wedstrijd. Montfort was toen ook een toneelclub rijk, dat de fraaie naam St. Genesius droeg. De gebroeders Vrenken waren ook bekende toneelspelers. Ze waren lid van St. Genesius en van S.N.A. Om S.N.A. te steunen hielden ze twee keer per jaar een voorstelling. De opbrengst hiervan was per voorstelling gewoonlijk fl. 90,00 zodoende ontving onze vereniging fl. 180,00 per jaar. De entree bedroeg dertig cent per persoon en er kwamen dan geregeld 300 belangstellenden. Er werden ook voetbalseries georganiseerd. Deze wedstrijden duurden 20 minuten. Het inschrijfgeld bedroeg fl. 3,00 per clubelftal.

De prijzen

Eerste prijs: een beker, tweede prijs: een lauwerkrans, derde prijs: een medaille. Na deze voetbalseries was het bestuur pas in staat om de nodige voetbaltruien en schoenen te kopen. De leverancier van de truien was: Jac. Langenhof, Swalmerstraat, Roermond.
De prijs van de voetbalschoenen bedroeg fl. 4,25. Deze schoenen hoefden niet persé zwart te zijn. Daarom kocht Teun Hawinkels een paar aparte schoenen met een witte kleur. Misschien wilde hij zodoende een uitblinker worden. De kleur van de broeken was zwart en de truien hadden een oranje kleur. Dus onze huidige spelers zijn Oranje spelers.
In de eerste voetbaljaren speelden alleen senioren. Jeugdvoetbal bestond toen nog niet in ons dorp. In het jaar 1948 is het bestuur gestart met jeugdvoetbal in Montfort. De dames kwamen pas in 1986 voor het eerst in teamverband binnen de lijnen bij SNA.

De moeilijkheden rond het voetbalveld.

1927

S.N.A. was geboren. Nu moest het bestuur zorgen dat de spelers ook een terrein kregen waarop ze met de ballen konden spelen. Na een gesprek met diverse particuliere personen (want de gemeente verleende nog geen medewerking) slaagde het bestuur erin om een koeweide te pachten.
Deze lag in het Paardenbroek achter de woonhuizen en tuinen van Coenen-Boumans-Vogels en Hawinkels. Deze mensen lieten in de zomermaanden hier hun koeien grazen.
De pacht bedroeg fl. 50,- per jaar. Deze wei was een veld vol met kuiltjes, dus flink ongelijk, gelegen tussen kleine beekjes (genaamd graafjes). Echt een moerassig stuk grond. Moerassig was het hele Paardenbroek.
Nu togen het bestuur en de leden aan het werk. Het veld moest een beetje gelijk gemaakt worden en de koeienstront moest ook verwijderd worden. Doelen werden gemaakt van dennenboomstammen en het net erachter van draad. Toen men de doelen plaatste bleek dat het grondwater op een diepte van 40 centimeter zat. De doelpalen stonden dus in het water en werden snel rot.
Na het voetbalseizoen dreven de veehouders de koeien weer het voetbalveld op en de koeien konden ons voetbalveld weer bemesten, ze graasden het veld glad. Voordelen ook voor de club, want ze hoefden het gras niet te maaien en geen kunstmest te strooien.
In 1928 kreeg S.N.A. van de gemeente een terrein aangeboden, Aan de Berg, gelegen op de Krukelenberg. Hier is nu het kerkhof. Nu verhuisde de club van een moerassige grond naar een heel droge zanderige plaats, gelegen tussen dennenbomen. Een kleine plek, want om deze groter te maken moesten nog vele bomen en struiken afgezaagd worden. Gras kon op deze zanderige bodem niet groeien en tijdens het spelen schopten de spelers zich af en toe zand in de ogen!
Ook dit terrein moesten de S.N.A. - ers zelf helemaal opknappen. Dit veld lag verlaten en er was natuurlijk ook geen afrastering. De voetbalclub had echter geen geld om het materiaal voor de afrastering te kopen en wendde zich tot het gemeentebestuur om een financiële bijdrage.

We publiceren deze brief ter oriëntatie.
                                                                                                                    Montfort, 16-4-1928
Aan de Raad van de Gemeente Montfort.

Het Bestuur van de voetbalclub S.N.A. alhier, betuigt bij dezen zijn oprechte dank aan
UED Achtbaren voor het beschikbaar stellen van het terrein Aan de Berg alhier en meent
dat het niet teveel gevraagd is door de Gemeente het terrein aan de wegzijde te laten afrasteren,
of een bijdrage te verlenen daartoe. We willen er U Edelachtbare er tevens op wijzen welke ontzaglijke grondmassa's zijn verplaatst waardoor het terrein zelf ook meer waarde heeft gekregen.
Daarenboven heeft de oprichting van de club veel geld gekost, zodat wij de contributie van
fl. 0,25 per maand kunnen laten betalen. Aangezien wij met de eigenaars van de belendende percelen moeilijkheden te verwachten zijn.
Mogen wij hopen dat de Edelachtbare op ons verzoek goed gunstig mogen beslissen.
Met de meeste hoogachting.
Het Bestuur van S.N.A.

In 1933 keurde de voetbalbond dit terrein af omdat het te klein was en omdat er geen gras op groeide. Het was ongeschikt voor de voetbalsport. In 1934 keerde men daarom weer terug naar het veld gelegen op het Paardenbroek. Hier pachtte men enkele weiden. Dit met tegenwerking van een paar raadsleden. Nu moesten de leden van S.N.A. weer hard werken om van deze weiden weer een voetbalveld te maken. Nu kreeg men weer problemen, omdat hier vaak teveel regenwater op het terrein bleef staan.

De moeilijkheden rond de velden na de oorlog

Na de bevrijding in 1945 moesten er in vele seizoenen wedstrijden afgelast worden, omdat het terrein onbespeelbaar was. In 1961 moest S.N.A. thuis tegen kampioenskandidaat Roermondia spelen. Het had al dagen geregend en het hele veld stond blank. Via trainer Massy, die in Roermond woonde, werd het bestuur van Roermondia gewaarschuwd en gezegd dat de wedstrijd niet door kon gaan. Deze club stond voor het kampioenschap en meende dat Montfort hen bedrogen had. Ze arriveerden per bus in Montfort en ik bracht hen naar ons terrein. Toen ze de waterplas zagen zei hun leider: "Nu kunnen jullie vandaag fijn met bootjes roeien!"

Als het een paar dagen flink geregend had moesten de leden en het bestuur vaak een flink gat onder de doelen graven. Dan dreef het water hierin en dit werd dan met emmers verwijderd en in de beekjes gedragen. De gaten werden dan weer dichtgemaakt en met kruiwagens werd zand aangevoerd, dat rondom de doelen werd gestrooid, om het veld weer bespeelbaar te maken. Tijdens de wedstrijd gleden de spelers vaak uit en liepen dan tijdens de wedstrijd vies en vol modder rond.

In de beginjaren was de entree 10 cent per wedstrijd. Als de penningmeester de entree ging innen kropen sommige toeschouwers weg achter de schansenbermen die aan de voorzijde van het terrein stonden. Veel toeschouwers konden het einde van de wedstrijd niet meemaken, omdat om half drie het lof begon en het toen hun plicht was om hiernaar toe te gaan. De geestelijk adviseur had bewerkstelligd, dat de wedstrijd om één uur moest beginnen, zodat de supporters het Lof konden bijwonen.

Op één voetbalveld vonden alle trainingen en wedstrijden plaats. Toen de handbalclub Zonnebloem werd opgericht, maakte ook deze vereniging gebruik van dit terrein. Ze moesten toen ook nog aparte speellijnen aanleggen. Er was geen kleedlokaal en geen verlichting.

Op 18-10-1961 stuurde de afdeling Limburg van de K.N.V.B. de volgende brief aan het bestuur van S.N.A.

Geachte Heren,

Bij de gehouden keuring van Uw terrein is gebleken dat de grasmat zich in abnormale
slechte toestand bevindt. 

Er is nog steeds geen kleedlokaal op Uw terrein aangebracht.
Voor het seizoen 1961-1962 dient dit te gebeuren.
U kunt dit zodanig laten construeren dat deze t.z.t. naar het nieuwe terrein kan worden
meegenomen.

Hoogachtend,
K.N.V.B. afdeling Limburg

In november 1961 is toen een kleedlokaal gebouwd met twee vertrekken en een lokaal voor ballen en materiaal. Zonder waterleiding, want die bezat men in Montfort niet. Doordat het veld steeds bezet was, groeide het gras slecht en hoefde men maar zelden te maaien. Voor de competitie moest dit wel gebeuren en soms werd een boer ingeschakeld met een maaimachine. In 1961 werd de gemeente verzocht om het veld te maaien.

Aan het bestuur van S.N.A.

Het voetbalterrein zal met een tractor en een maaimachine gemaaid worden. Kosten fl. 19,50.

Hoogachtend, gemeente Montfort.

In het jaar 1962 werd na een beraad tussen het bestuur en de leden een verlichting aangelegd. Diverse bestuursleden en leden hebben hieraan meegewerkt. Het technische werk leverde Jan Vogels en Pieter Reinders. Zij zijn eigenlijk de echte "verlichters" geweest! Jan Vogels en Pieter Reinders speelden bij "S.N.A.", terwijl Jan tevens jeugdleider was en daarna vele jaren als scheidsrechter heeft gefungeerd. Er werden vier lichtmasten aan de kant van het kleedlokaal geplaatst, zodat de helft van het terrein verlicht werd. Natuurlijk niet vergelijkbaar met de huidige verlichting, omdat toen het materiaal nog niet beschikbaar en betaalbaar was voor de kleine verenigingen. Nu kon men ook in de wintermaanden trainen. Voorheen gebeurde dat soms op de zondagmorgen. Het materiaal voor de verlichting werd bezorgd door bestuursleden en leden die werkzaam waren bij de mijnen en de Sodafabriek. Hierdoor hoefde men natuurlijk niet de officiële prijs te betalen. Trainen in de wintermaanden op een nat en ongelijk veld was niet plezierig. Men kreeg er vaak natte voeten. Nu is dat geen bezwaar. Na het trainen kruipt men onder de douche met warm water en komt dan in een verwarmd kleedlokaal terecht. Daarna kan men nog in de kantine genieten van lekkere drank. Op het Paardenbroek trok men in een onverwarmd kleedlokaal naar binnen en kon zich wassen in of uit een koud bakje water. Als het koud of nat was tijdens het trainen, greep onze - S.N.A. moeder - Truuke Scheepers in. Ze bezorgde de spelers dan een warme bak koffie in het kleedlokaal. Soms trokken we na afloop van de trainingen naar Truuke en kregen daar ook wat gepresenteerd. Dikwijls namen we gebruik van de keuken, maar ook trokken we vaker even het café in. 

Gebeurtenissen om niet te vergeten!

In 1965 keurde de "K.N.V.B." het terrein in het Paardenbroek af. Dit terrein was inmiddels al gedraineerd omdat het zo vochtig was. Het gemeentebestuur had besloten om twee nieuwe terreinen aan te leggen op de Wiejerd, Aan de Berg. Het bestuur van S.N.A. had liever dat de voetbalvelden op het Paardenbroek uitgebreid werden. Na drainage was dit goed mogelijk en hier had men veel meer plaats om de velden uit te breiden. Op het Paardenbroek lagen nog vele hectaren weilanden naast elkaar. De weilanden gelegen op de Wiejerd waren eveneens moerassig. Deze moesten ook gedraineerd worden. Burgemeester Apers was echter van mening dat de sportvelden meer centraal moesten liggen. In het centrum van het dorp. Hij was van mening, dat de voetbalclub dan meer publiek trok. Deze beslissing hebben we toen natuurlijk moeten accepteren. We verhuisden dus naar de huidige locatie de Wiejerd. Men kan deze velden ook niet uitbreiden want ze liggen tussen woningen, een beek en een weg! Ook voor de kleedlokalen heeft men extra fundamenten moeten aanleggen, anders zou het kleedlokaal kunnen verzakken!
Nu in 2007 zijn we bezig om de uitbreiding te realiseren. We hebben met onze ruim 260 leden te weinig plaats en dat is al vele jaren zo. Er zijn plannen in voorbereiding en hopelijk kunnen we over niet al te lange tijd deze pagina aanpassen met een melding dat we wederom gaan verhuizen naar het Paardenbroek. 

Dan is de cirkel weer rond.

Tekst: Boekje SNA 50 jaar - oud voorzitter Sjeng Mestrom i.s.m. Huub Hoogtanders